Geweldig

Zeg zus, word jij ook altijd zo iebelig van die principiële, verantwoorde moeders die geweldspelletjes, geweldsvoorwerpen, geweldseries; kortom alles wat maar neigt naar robot, ridder of vechtfiguur heel nadrukkelijk verafschuwen? Toen wij nog maar net in het vorige huis woonden en onze middelste stickers spaarde van Digimon, gaf zij uit vriendelijkheid er eentje aan een meisje uit de straat. Prompt stond moeder een paar uur later op de stoep: 'Nee, wij houden niet van dit soort gewelddadige figuurtjes dus je krijgt hem weer terug en kíjk eens wat leuk: je mag van ons een fijne Nijntje-sticker!' Overigens werd ik door het betreffende meisje een paar dagen later nog eens op de vingers getikt omdat ik het waagde te zeggen dat een huisdier van ons had gepoept. He foei toch. Geen poep zeggen maar drukje!
Het jongere broertje hoorde ik, weer enige tijd later, luidkeels door de poort brullen: 'Ik maak je dood! Ik maak je dood! Ik rij zo over je heen!' Oorzaak of gevolg van de geweldsallergie van de ouders..?
Laatst op het feestje van jongste zoon hadden we er weer eentje te gast; zo eentje die niet mag rennen in huis, niet over Pokémon mag meepraten ('Eh, jongens, als ik jarig ben en jullie komen op mijn feestje dan kun je dát daar beter niet geven want ik mag dat niet!'), nooit spekjes krijgt thuis en nachtmerries krijgt van de Thunderbirds (nou ja, dat kan de beste overkomen, ik ben er gelukkig al enige tijd overheen maar die starre bekkies zijn inderdaad behoorlijk angstaanjagend). Natuurlijk ging Jongste omstandig aan juist déze moeder uitleggen hoe het spel op zijn nieuwe Nintendo DS in zijn werk gaat, met veel rennen en vechten en uitschakelen van eindbazen. 'Zo, jij houdt dus wel van vechten?' constateerde moeder droogjes terwijl ik op de achtergrond schaapachtig stond te lachen.
Nee, geef mij dan maar het jongetje dat onbekommerd komt aansjouwen met een doos vol tot de tanden toe bewapende Ninja-figuren. Of het meisje waarvan de vader zegt: 'Nee he, heb jij een Nintendo DS gekregen?' maar op mijn haastige uitleg dat hij hem moet delen met zijn oudere zus lachend opbiecht dat er bij henzelf al twee in huis rondslingeren.
Om misverstanden te voorkomen: ik hou ook niet van geweld. Niet op tv, niet in een spelletje, niet in het echt. Mijn jongens weten dat en accepteren dat grootmoedig zonder gehinderd te worden in hun oerdrift. Doe ik het goed? Ja toch zeker?

Avocado

Jaren en jaren geleden, toen we nog rimpelloos, kinderloos en zorgeloos waren, aten wij heerlijke groene prut bij de Mexicaan. Jammie! Dat wilden wij thuis ook wel eens maken! Aangezien we nog niet over internet beschikten en dus niet konden googelen op 'guacemole' (Bedoelde u: guacamole), sloegen we in een boekwinkel een kookboek open en stampten het recept ter plekke in ons hoofd. Avocado, citroensap tegen het verkleuren, knoflook, uitje, tomatenblokjes, zout, zure room, peper en/of sambal. Dat konden we best onthouden. Thuis sloegen we aan het hakken, prakken en roeren en het resultaat was dermate smakelijk dat we het recept nog steeds gebruiken. Sterker nog, het is het enige recept dat ik uit mijn hoofd ken.

Afgelopen weekend was het weer eens Mexico-tijd. De kinderen eten graag wraps die ze vullen met gehaktballetjes, verkruimelde tortillachips, zure room en strooikaas terwijl wijzelf genieten van onder andere de home made kwak. Terwijl ik die stond te bereiden stak ik gedachteloos een stukje avocado in mijn mond. He! dat is lekker! Ontroerd keek ik naar die zachtgroene, romige vrucht. Jochie toch... jij hebt al die explosieve extra smaakgevers helemaal niet nodig! Jij bent van jezelf al verrukkelijk!
Sinds die dag ben ik avocadoverslaafd. Ik heb ze besteld bij mijn biologische groenteleveranciertje en daar zijn ze zo mogelijk nog lekkerder. Afgelopen week heb ik al een tomatensalsa met avocadoblokjes gemaakt, en een sandwich van geroosterde boterhammen met mayonaise, avocodoschijfjes, hüttenkäse, alfalfa en pijnboompitjes. Daarna had ik dat heerlijk voldane, zelden optredende gevoel dat ik iets onbehoorlijk lekkers maar toch vreselijk Gezonds had gegeten.
Ik zeg: eet meer avocado!

Weemoeder

Hoe zullen we hem eens noemen, die gemoedstoestand die jij ook goed kent maar die zich alleen maar met heel veel woorden laat omschrijven? Je weet wel, die gezellige periodes waarin lichamelijke kwalen als benauwdheid, spierpijn, darmongemakken, uitbraken van voetschimmel en vermoeidheid je zó labiel maken dat doodnormale kwesties uitgroeien tot levensgrote problemen. Dat je wel op de korte termijn móet denken omdat vragen als 'waar haal ik nu weer een nieuwe batterij voor mijn horloge/natte wc-doekjes/zeezout vandaan' als bergen voor je opdoemen. Dat het verzetten van een afspraak met de monteur van het waterbedrijf zo'n zware taak lijkt dat je geneigd bent te denken: dan slaan we in hemelsnaam die zwemles maar over.
Kort gezegd: dat alles zich lijkt op te stapelen en niks, maar dan ook niks, zich eens leuk vanzelf oplost - of zich door een ander gezinslid laat oplossen.

En dan wil ik eigenlijk ook wel eens weten: waar komt het vandáán? Wat is de trigger? Waarom voel ik me uitgerekend in dit lente-achtige weer en in dit prachtige ruime van alle gemakken voorziene huis zo lamlendig en weemoedig?
Is het een verkeerde aansluiting in mijn hersenen die maakt dat ik geniet van de stille, teruggetrokken belofte van nieuw leven in de herfst en het juist benauwd krijg van al dat zich opdringende gejoel in de lente?
Is het de vermoeidheid na de verhuizing en de hele periode daaraan voorafgaand, waarin ik minstens 10 keer mijn hele huis van onder tot boven heb doen glimmen voor kijkers die nauwelijks geïnteresseerd bleken?
Is het het afscheid van het oude huis misschien, de confrontatie met het afsluiten van een periode? Speelgoed en kleertjes die ik heb weggegooid, ik doe er wel heel stoer over maar dat is gewoon zelfbescherming hoor. De periode van het hebben van kleine kinderen, ja, dat is echt over. Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan... daarom schieten dus de tranen in mijn ogen als ik een moeder zie fietsen met zo'n lekker ukkie voorop... haar neus in die zachte haartjes...

Je ziet het, ik rommel nog even wat door op de bodem van mijn put vol emoties. Ben zó klaar. Dan klauter ik wel weer omhoog.

Voorjaarsschoonmaak

Ik weet het, ik weet het... het is vier graden buiten (gelukkig, éventjes fatsoenlijk koud!) en de sneeuwklokjes zijn nog maar nauwelijks uit de grond... Maar het gevoel bekruipt me de laatste tijd steeds vaker. Als de zon door het aangekoekte glas van de ramen schijnt en genadeloos het stof op de vensterbanken doet oplichten... als ik een elastiekje zoek in de keukenla uiterst links, waar wij 'allerhande zwervende spulletjes' bewaren... Zodra ik de achterste vaas van de plank wil pakken of wanneer er bij het ter hand nemen van een pen een hele kluit kneedgum, veren, knikkers en het gezochte elastiekje meekomen uit het pennenbakje:

IK WIL OPRUIMEN!

Niet zomaar een uurtje... Nee een genadeloze voorjaarsschoonmaak waarvan het huis nog een week natrilt op zijn voegen. Ik wil soppen, weggooien (voorál veel weggooien) en sorteren. Ik wil tot de bodem komen en alles voor eens en voor altijd uitzoeken. Ik wil af van dat mandje met weduw-sokken.

De eerste paar dagen is dit gevoel nog wel te negeren. Ik weet het zelfs weken te onderdrukken. Maar binnenkort hou ik het niet meer. En dan wordt er niets of niemand ontzien. Ik heb ze gewaarschuwd. Want ja... Behalve mijzelf lijkt er niemand in ons huishouden last te hebben van deze aandrang. Ik word een beetje meewarig aangekeken, soms wordt er wazig geknikt en vervolgens baant de huisgenoot in kwestie zich een weg door het stof, óp naar de eigen bezigheden. Laat haar maar, ze moet vast ongesteld worden.

Maar ik zeg het je: deze oerdrift wordt niet ingegeven door hormonen. Het is het seizoen: ik beweeg mee met het tij, ik maak deel uit van het oer-ecosysteem, ik moet orde op zaken stellen voor een groter geheel. HET WORDT LENTE! Be prepared!

Achteruit boeren

Lieve, intelligente en ondergewaardeerde zus,

Wat vind jij nou van die hele mediakwestie? Maken we, met alle respect voor het kennelijk overleden meisje en haar familie, niet een oceaan van een slootje? Misschien ligt het aan mij, maar het taalgebruik dat onze mede-Nederlander bezigt in msn-contacten en interpersoonlijke contacten in de vermeende veiligheid van een auto, is echt volslagen inhoudsloos. Elke losse flodder wordt nog eens breed uitgemeten in de dagbladen waardoor het nog idioter wordt dan het al was: alles is 'bullshit' of 'gelul' en dan dat eufemisme 'ze deed het in een keer niet meer'. O, ik geloof van harte dat het rijkeluiszoontje iets te verbergen heeft, maar moeten we echt elke lettergreep die hij achteruit boert zwart op wit onder ogen krijgen....?

De laatste tijd loop ik rond met de lyrics van een Beautiful South-nummer in mijn hoofd: 'The world won't end in darkness, it will end in family fun, with Coca Cola clouds behind a Big Mac sun'. En als ik dan zie hoe een 'bizarre verdwijningszaak' met een 'bloedstollende verborgen camera-actie wordt opgelost' ben ik bang dat we al hard op weg zijn: het is een treurige en tragische zaak, geen familievermaak.

Trouwens, in ons eigen landje hebben we al genoeg bizars voorhanden. Op de zompige klei schijnen mannen te wonen die vrouwen vergelijken met koeien (en die laatste een stuk makkelijker in de omgang vinden), die van een meisje met lange benen zeggen dat ze 'een mooi stel ... (kon ik gelukkig niet verstaan) onder dr pisbak hebben stoan' en die als teken van genegenheid richting zo'n meiske vragen of zij haar roze met wit gestippelde laarsjes aan hem wil lenen. Dat soort interactie, dat is voor mij al drama genoeg...

The morning after...

Zo! Wat was dat een enerverende avond he? Nogmaals heel erg bedankt voor het verzorgen van de concertkaartjes, wat een geweldige traktatie. Ik vind ons toch wel een hele leuke familie als we daar zo samen heen gaan om wat cultureel erfgoed op te snuiven. Kende jij nou veel van de nummers? Toch wel knap dat hij stug doorgaat met nieuw materiaal terwijl je het publiek daar overduidelijk geen plezier mee doet. Dat noem ik doorspelen op karakter.

Een dijk van een stem heeft die man toch... Best bijzonder dat hij nog vrijwel net zo klinkt als dertig jaar geleden. Zelfs dat geaffecteerde preutse Haarlemse van het begin kan hij er nog helemaal in leggen als het nodig is voor het nummer. Terwijl je dat toch niet hoort tijdens het praten. Wat hij overigens ook opmerkelijk graag leek te doen! Praatte hij de andere keren de liedjes ook zo uitgebreid aan elkaar? Of is dat wel een eerste trekje van oud worden, dat je graag wilt vertellen over vroeger en de tijdgeest en hoe het nu allemaal anders is?

De inside info over het nummer "Cinderella" vond ik erg interessant, mooi nummer is dat trouwens... Daarom vergeef ik hem maar dat wat neerbuigende toontje erbij. Wij hebben zulke trivia tenslotte helemaal niet nodig om intelligent over te komen. En dan nog... bij wie? De kans dat ik morgen met iemand naar de plaat Picknick zit te luisteren en dan kan pochen met mijn nieuw verworven kennis grenst aan het onwaarschijnlijke.

Het was wel jammer dat we na het concert geen tijd meer hadden om nog even langs Sneue Gijs van de Merchandise te gaan... hadden we een cd kunnen kopen. En kijken wat er nog meer te merchandisen valt... Zouden ze ook shirts te koop hebben met gratis petjes erbij? Of misschien blikken erwtensoep. Of het boek van Ernst Jansz! Misschien een gesigneerde foto van Jan de Hond? ;-)

liefs,
xoxo
Marlies

Thuispret

Het gezinsleven kent leuke en minder leuke kanten. Het vinden van andermans krullende haar in je tandenborstel, een gele teennagel op de ontbijttafel en een kleverig snoepje onder je hoofdkussen schaar ik onder de laatste categorie.
Wel weer leuk vind ik de woordgrapjes waar wij allemaal erg om moeten lachen maar waarvan de humor voor een buitenstaander niet te vatten is, zoals de bijnamen die wij de mensen in onze omgeving toekennen. Ik noem een Huilende Stepper (tweejarig jongetje dat ongevraagd in onze tuin de konijnen komt plagen, iepend en knarsend op een oud stepje tot hij omvalt en mij huilend in een walm van poepluier om troost komt vragen); de Gadgettini's (ondeugende tweeling met slecht gebit die altijd identiek gekleed gaat); De Boer (overbuurman met blozende wangen en vlezig zitvlak); de Stewardess (spreekt voor zich); Meneer de Stewardess (juist) en De Deurwaarder (buurman van verderop die de loodgieter belt als het gezamenlijke riool verstopt is en daarna voor applaus en een geldelijke bijdrage langs de deuren gaat).
Ook erg grappig, ondanks de vele herhaling, zijn de oneliners zoals 'Zo is geen woord!' Dat is een uitspraak van onze jongste tegen zijn vader als reactie op de belofte 'Ja ja, ik schenk zo thee voor je in.' Wat ik tussen haakjes erg slim van Jongste vind is de toevoeging: 'Zo zeg je als je bedoelt hoe iemand eruit ziet!' In dezelfde reeks kennen we nog 'Nu betekent bloot', ook gegarandeerd succesvol. De cijfers van Oudste voor het vak Frans schieten trouwens omhoog sinds hij heeft ontdekt wat je allemaal met je talen kunt doen.
En dan hebben we nog een regiment fictieve personen en dieren die bijna allemaal zijn ontleend aan een boek of tv-programma. Met gepaste trots presenteer ik Takkie Piepgat, Japie en Gompie Westenburg, Sas en Joene en last but not least: Schompes en Zeebert.

Tijdgebrek

Hoe ik mijn extra uurtje besteed heb? Ik heb er een heerlijk uurtje langer slapen zonder schuldgevoel mee gekocht! Uitgeslapen tot ik vanzelf wakker werd en dan tóch nog om 8 uur beneden zijn om met de rest van de familie op de bank voor de TV te ontbijten. Dat klinkt goed he. Ik moet zeggen dat jouw geplande invulling van die zondag er ook heel goed uitzag. Jammer dat die migraine roet in het eten gooide! En nog jammerder dat het nooit eens andersom werkt, tenminste bij mij niet: dat je onverwachts méér kunt met je tijd dan je je had voorgenomen.
De laatste weken draai ik in zo'n hoge versnelling dat ik moeite heb met stilstaan en stil zitten. Ik moet vooruit, kom op, nog meer te doen vandaag! Als je bedenkt dat de hele verbouwing en verhuizing nog moeten komen (bedankt trouwens voor je kaart, hij staat erg leuk op de schoorsteenmantel boven de open haard, sorry voor het opscheppen maar het klinkt zo lekker) is dat niet zo'n goed voorteken vrees ik. Misschien wat minderen met de cafëïne...
Vanmorgen bijvoorbeeld. Er zou om 8.45 een bezichting plaatsvinden en gisteren waren we al hard bezig om het huis stof-, rommel-, koffievlek- en modderspoorvrij te maken. 's Avonds na het eten was er ineens weer een rondje stofzuigen en dweilen nodig, dat heb je nou eenmaal met vijf personen in een beperkte ruimte. Vanmorgen moesten dan nog de laatste klusjes gebeuren: de douchewand sprayen met Glassex, overtollig schoeisel naar de schuur, kattenkledders opdweilen, speelgoed in de kledingkasten rammen, wasbak afnemen met iemands achtergelaten handdoek, gordijnen zo ver mogelijk openschuiven, bloemen beetje sfeervol in de vaas schikken en nog zo wat acties waarvan ik hoop dat ze bijdragen aan een leuke ruime lichte uitstraling van ons huis. Toen ik de kinderen naar school had gebracht moest ik nog drie kwartier stuk slaan en daar heb ik dan nog de meeste moeite mee, met dat verplichte slakkentempo terwijl ik het beredruk heb: zo langzaam naar de supermarkt fietsen dat je bijna omvalt, tien keer dralen voor het vak met schoonmaakmiddelen, de Viva, de Yes en de Pippo stuklezen en dan nóg twintig minuten overhouden. In alle ernst heb ik overwogen om in het hoekje tussen de afwaskwasten en het goedkope bier een gratis kopje koffie te gaan drinken met de straatkrantverkoper maar dat heb ik toch maar gelaten: té treurig.
Eindelijk, eindelijk fietste ik weer de straat in, ondanks het achterwege laten van de koffie al wel met hele hoge nood en gelukkig: de makelaar was weg.
Iets minder gelukkig was ik toen ik merkte dat er helemaal geen bezichtiging was geweest. De gegadigden waren al met een ander huis bezig en hadden 's ochtends vroeg de makelaar gebeld, die vervolgens bij mijn gewaardeerde echtgenoot had ingesproken dat het hele feest niet doorging.
Bagger. Of: minder prettig, het eufemisme dat onze oudste gebruikt in plaats van dat ene drieletterige woordje.

Wintertijd

Oh wat een heerlijk moment altijd... als de klok na een lang vermoeiend seizoen vol licht weer TERUGGAAT naar de wintertijd! Niet alleen geeft me dat een veilig en gerust gevoel omdat alles dan weer is 'zoals het hoort', (wintertijd is tenslotte de originele tijd) maar dat uurtje extra slaap, mmmmm! Daar kan ik echt al weken van tevoren blij van worden.

Hoe heb jij je extra uur besteed, Jiet? Zelf had ik al mooie plannen om te gaan hardlopen voordat we zouden afreizen naar een verjaardag ergens oost van hier. Daarna lekker op m'n gemak even douchen, kinderen feestelijk uitdossen, en dan toch nog op een net tijdstip heel ontspannen vertrekken met z'n allen.

Helaas liep het anders. Of het nou door hormonen kwam of door een kou, mijn lekkere extra uurtje (en ook de rest van de zondag) werd in beslag genomen door een felle migraineaanval. Ieder geluidje of streepje zonlicht maakte dat ik naar de emmer naast het bed moest grijpen. De rest van het gezin ging gelukkig wel op visite en zo kon ik me op mezelf concentreren... en lag het nou aan mij of duurde de dag langer dan anders?
Terwijl ik dit schrijf ben ik nog steeds een beetje bibberig... mijn nek zit vast en ik heb weinig gevoel in m'n rechterarm. Misschien moet ik dit jaar maar eens aan winterslaap denken.

Groetjes van je gammele zus,
ik zie je in de lente wel weer...

Uitzonderlijk transport

O man, die snelwegen in Nederland... ik ben daar echt niet op gebouwd. Had ik je al verteld (vast niet!) dat ik vorige week dinsdag op scholenbezoek moest in Haren? Daar is een vestiging van dovenonderwijs voor leerlingen in de basisschoolleeftijd. Die zijn er trouwens ook in, pak em beet, Rotterdam, Zoetermeer en Voorburg maar ach, wat je ver haalt is lekker dus daar gingen we.
Ik had met 3 medestudenten afgesproken om te carpoolen. Het meisje dat het verst weg woonde, in Rijswijk, bood haar auto en chauffeurschap aan. Ze zou me oppikken bij het station in Gouda. Dat klinkt veel eenvoudiger dan het was aangezien de dame in kwestie niet bekend is in mijn woonplaats en de omgeving van het station ten prooi is gevallen aan de ambitieuze bouwlust van ons gemeentebestuur. Ze had uiteindelijk maar een parkeerplek gevonden in 'een woonwijk achter een flatgebouw'. Die cryptische omschrijving moest voldoende aanwijzing zijn voor mij en door de allengs harder neerplenzende regen liep ik verbeten rondjes in een steeds groter wordende cirkel om het station. Uiteindelijk kwam het meisje op het briljante idee naar een herkenningspunt te rijden, te weten het Groene Hart Ziekenhuis waar ik, druipnat, chagerijning en vals opgewekt grimlachend twintig minuten te laat kon instappen. Toen was het op naar Utrecht waar de andere carpoolers zich bij ons zouden voegen. Stapvoets bewegend door de drukke ochtendspits kwamen we zowaar nog redelijk op tijd aan. Er was zelfs tijd voor een kleine plaspauze!
Mijn TomTom stuurde ons vervolgens probleemloos naar het hoge Noorden en ook daar waren we precies op tijd ter plekke. Inmiddels was het al half 12: hoog tijd voor het eerste kopje koffie van die dag. De bliksembezoekjes die we vervolgens aan de klassen mochten brengen duurden twee maal drie kwartier, nou, dat is al die moeite best waard, niet dan?
Op de heenweg had de chauffeuse al gevraagd of ik op de terugweg zou willen rijden. Tegen zo'n verleidelijk aanbod kon ik natuurlijk geen 'nee' zeggen en zo kwam het dat ik van drie uur 's middags tot acht (!!) uur 's avonds aan het stuur van een wildvreemde Opel Agila met drie kwekkende tantes naast en achter me, schokkend, afslaand en optrekkend dwars door Nederland ben 'gereden'...