Volgens mij is mijn schoonmaakstandaard niet een van de hoogste. Eenmaal per week stofzuigen vind ik zat, de wc om de dag poetsen is ook niet echt overdreven en vind je het erg onzindelijk dat we de bedden soms pas na 14 dagen verschonen?
Dat ik me bij vlagen groen en geel erger aan de manier van huishouden van echtgenoot, kan dan ook vast niet aan mij liggen. Hij voert zijn klussen uit op een manier die mij het bloed onder de nagels vandaan haalt. Om te beginnen smeert hij ze het liefst zo lang mogelijk uit (0ver de dag bedoel ik). Dan begint hij om elf uur met het klaarzetten van teiltje en dweiltje, rolt een uurtje later demonstratief de broekspijpen op om 's middags tegen theetijd eindelijk eens te beginnen aan het Schoonmaken Van De Badkamer. Als hij daarvoor applaus verwacht, is hij bij mij echt aan het verkeerde adres. Dat zou hij na 18 jaar huwelijk wel eens mogen weten, maar het weerhoudt hem er vooralsnog niet van de dingen op zijn manier aan te pakken.
Erger dan het demonstratieve 'voorbereiden' vind ik nog de slordige afwerking. Wél de afwas doen, maar níet het gootsteenputje verlossen van aangekoekte gesmolten kaas, brokjes kattenvoer en sliertjes spaghetti. Wél de wc schoonmaken maar níet het handdoekje vervangen. Wél de kamer stofzuigen maar het hoekje waar de kat op zijn kussentje naar hartelust ligt te ruien en te verharen overslaan want 'ach, hij lag zo lekker te slapen!'
En weet je wat ook zo frustrerend is? Bij vriendinnen vind ik geen gehoor voor deze serieuze klachten. Die vinden geloof ik dat ik blij moet zijn met alles wat er wel gebeurt zonder al te veel smeken of aandringen. Ik zeg: de emancipatie is niet geslaagd zolang er in Nederland nog één afvoerputje vies overblijft na de afwas, danwel: zolang er nog één vaatwasser onuitgeruimd open blijft staan.
Tuesday, May 5, 2009
Thursday, March 12, 2009
Jij bent goed zoals je bent
Lieve zus,
Wat heerlijk om van jezelf gewoon Jezelf te mogen zijn. Ik zeg: leve meneer De Ridder maar ook: leve jij zelf! Beklijft het gevoel dat je niet hoeft te veranderen nog steeds? Zelf heb ik de indruk dat de periodes waarin ik heldhaftig probeer te voldoen aan allerlei verwachtingen (waarvan ik de helft van de tijd niet eens weet waar ik ze vandaan heb) langer duren en er dieper inhakken dan de periodes dat ik mezelf gewoon goed vind zoals ik ben. Welke verwachtingen cq hoogstnoodzakelijke veranderingen dat dan zijn? O, ik zou mezelf dolgraag wat handiger, slimmer, langer maar vooral: socialer zien. Ooit was ik er getuige van dat iemand verlekkerd zei: 'Maar ik hoef niks af te spreken met vrienden, ik ben gewoon een huismus!' Hee! Mag dat ook? Sindsdien probeer ik mezelf toe te staan weinig nodig te hebben op sociaal gebied en toe te geven aan de behoefte om van tijd tot tijd een paar uur alleen in huis te zijn. Maar zoals ik zei, echt beklijven doet dat gevoel nog niet. Ontspannen achterover leunen in de wetenschap dat ik een leuk en geslaagd mens ben; het zit er niet echt in vrees ik. Een andere factor die daarbij mee speelt zijn die leuke soundbites in mijn hoofd. Stilstand is achteruitgang. Wat niet groeit, slijt. Om de een of andere schimmige reden (waarschijnlijk een van mijn hoofdspoken) moet ik mezelf maar blijven ontwikkelen. Vooral op professioneel gebied, bedoel ik nu. Nooit de makkelijke weg kiezen, steeds op zoek naar de uitdagingen. En zo is het nooit een keer gewoon kláár.
En ja, het maakbare dat ons wordt opgedrongen... ik vind het verschrikkelijk. Al dat aanpassen aan de grote middenmoot, mijn gevoel komt daar sterk tegen in opstand. Weet je nog dat Harrie Jekkers zong over orkanen met mooie namen van meisjes (of namen van mooie meisjes, daar kwamen we nooit uit)? Weg met de mainstream, de keurigheid, de grootste gemene deler, de oppervlakkigheid en de eenheidsworsten. Straks zijn er geen mensen 'met een vlekje' meer over. En ik hou juist zo van mensen met vlekjes!
Vlekje of niet, gisteren heb ik heerlijk gebruik gemaakt van het voorjaarszonnetje door in mijn voortuintje te gaan spelen. Het dooie dennetje is door jongste en mij met vereende krachten uit de grond getrokken en afgevoerd, er zijn wat bloeiers van plaats verwisseld waardoor het geheel er voller uitziet en meer in evenwicht is (hoop ik) en we hebben bruin blad weggeschept. Sta ik voor het raam met een kopje koffie in mijn hand daarop uit te kijken, dan krijg ik zomaar een heel Tevreden Gevoel. Dat dan weer wel!
Wat heerlijk om van jezelf gewoon Jezelf te mogen zijn. Ik zeg: leve meneer De Ridder maar ook: leve jij zelf! Beklijft het gevoel dat je niet hoeft te veranderen nog steeds? Zelf heb ik de indruk dat de periodes waarin ik heldhaftig probeer te voldoen aan allerlei verwachtingen (waarvan ik de helft van de tijd niet eens weet waar ik ze vandaan heb) langer duren en er dieper inhakken dan de periodes dat ik mezelf gewoon goed vind zoals ik ben. Welke verwachtingen cq hoogstnoodzakelijke veranderingen dat dan zijn? O, ik zou mezelf dolgraag wat handiger, slimmer, langer maar vooral: socialer zien. Ooit was ik er getuige van dat iemand verlekkerd zei: 'Maar ik hoef niks af te spreken met vrienden, ik ben gewoon een huismus!' Hee! Mag dat ook? Sindsdien probeer ik mezelf toe te staan weinig nodig te hebben op sociaal gebied en toe te geven aan de behoefte om van tijd tot tijd een paar uur alleen in huis te zijn. Maar zoals ik zei, echt beklijven doet dat gevoel nog niet. Ontspannen achterover leunen in de wetenschap dat ik een leuk en geslaagd mens ben; het zit er niet echt in vrees ik. Een andere factor die daarbij mee speelt zijn die leuke soundbites in mijn hoofd. Stilstand is achteruitgang. Wat niet groeit, slijt. Om de een of andere schimmige reden (waarschijnlijk een van mijn hoofdspoken) moet ik mezelf maar blijven ontwikkelen. Vooral op professioneel gebied, bedoel ik nu. Nooit de makkelijke weg kiezen, steeds op zoek naar de uitdagingen. En zo is het nooit een keer gewoon kláár.
En ja, het maakbare dat ons wordt opgedrongen... ik vind het verschrikkelijk. Al dat aanpassen aan de grote middenmoot, mijn gevoel komt daar sterk tegen in opstand. Weet je nog dat Harrie Jekkers zong over orkanen met mooie namen van meisjes (of namen van mooie meisjes, daar kwamen we nooit uit)? Weg met de mainstream, de keurigheid, de grootste gemene deler, de oppervlakkigheid en de eenheidsworsten. Straks zijn er geen mensen 'met een vlekje' meer over. En ik hou juist zo van mensen met vlekjes!
Vlekje of niet, gisteren heb ik heerlijk gebruik gemaakt van het voorjaarszonnetje door in mijn voortuintje te gaan spelen. Het dooie dennetje is door jongste en mij met vereende krachten uit de grond getrokken en afgevoerd, er zijn wat bloeiers van plaats verwisseld waardoor het geheel er voller uitziet en meer in evenwicht is (hoop ik) en we hebben bruin blad weggeschept. Sta ik voor het raam met een kopje koffie in mijn hand daarop uit te kijken, dan krijg ik zomaar een heel Tevreden Gevoel. Dat dan weer wel!
Saturday, February 28, 2009
Spitten
Lieve Jiet,
Je weet dat ik graag spit... en dan bedoel ik niet in de tuin, al moeten de afgestorven anemonescheuten en bruin verdroogde hortensia's nodig afgevoerd richting groencontainer (de appelboom had trouwens ook deze winter 'gemigreerd' moeten worden naar moestuin van duizenpoot-vriendin Y. maar daar wil ik niet eens aan denken!), nee gewoon lekker wroeten in mezelf. Het ouderwetse navelstaren, zelfontleding, psychologie van de koude grond en van de plattelandsbibliotheek. Zo heb ik laatst bijvoorbeeld het boek Spiegelogie van Willem de Ridder aangevraagd en half doorgewerkt. Het was me aangeraden en het is niet slecht, maar het blijft een boek. En ik blijf ik.
Nu ben ik de laatste tijd (sinds ik met griep thuiskwam van 'de sneeuw', echt heel recent dus) een fan van het uitgangspunt 'Alles IS al goed'. Toen ik er over na ging denken, ben ik namelijk al zolang als ik me kan herinneren bezig met VERANDEREN. Relaxter, dunner, beter georganiseerd en een leukere moeder. Alles moet in beweging en de goede kant op geduwd worden. Het 'waarom ben ik zo geworden' heeft al een heel poosje mijn interesse niet meer, dus ik was al op de goede weg vind ik zelf, maar onbewust bleef die drang naar veranderen. 'Als ik maar wat stabieler was...', 'Ik moet harder worden!' enzovoorts.
Nu ben ik dus ineens zalig vervuld van het idee dat alles eigenlijk goed is zoals het is (ook een beetje door meneer de Ridder). ALLES, ikzelf dus ook. Ik hoef niet te veranderen want ik ben al goed. Als dingen eens wat ongelukkig uitpakken komt dat niet doordat ik een lakse betaversie ben die zichzelf niet op tijd heeft geupgrade, het kan gewoon tegenzitten in het leven.
Wat een open deur, hoor ik je denken, en ik besef ook wel dat het weer zo'n cliche is. Maar de grootste cliche's dragen vaak de meeste waarheid in zich. Je moet alleen even op ze afgestemd staan. En nu ik dat ben krijg ik ineens allerlei betekenisvolle 'boodschappen' (lees: theezakjes-label-wijsheden) zoals de Dagelijkse Gedachte laatst in mijn postvakje: "Verdoe geen tijd met het zoeken naar een hindernis. Misschien is er geen." Goeie he? Maar hij is dan ook van Kafka. Dat was niet de minste.
Natuurlijk is deze stroom van truttige spreuken die in mijn straatje passen niet nu ineens begonnen maar ik sta er nu blijkbaar voor open.
Goed. Gewoon zijn wie ik ben dus. Ik ga er voor! Ik hoop dat de spoken in mijn achterhoofd het er ook mee eens zijn en iemand anders gaan zoeken om dwars te zitten.
Wat vind jij? Raak jij nou ook niet aangestoken door al dat 'maakbare' in onze media en de 'je kunt alles worden als je maar graag genoeg wilt' boodschap? Of werkt die voor jou wel?
Liefs van je zusje
Je weet dat ik graag spit... en dan bedoel ik niet in de tuin, al moeten de afgestorven anemonescheuten en bruin verdroogde hortensia's nodig afgevoerd richting groencontainer (de appelboom had trouwens ook deze winter 'gemigreerd' moeten worden naar moestuin van duizenpoot-vriendin Y. maar daar wil ik niet eens aan denken!), nee gewoon lekker wroeten in mezelf. Het ouderwetse navelstaren, zelfontleding, psychologie van de koude grond en van de plattelandsbibliotheek. Zo heb ik laatst bijvoorbeeld het boek Spiegelogie van Willem de Ridder aangevraagd en half doorgewerkt. Het was me aangeraden en het is niet slecht, maar het blijft een boek. En ik blijf ik.
Nu ben ik de laatste tijd (sinds ik met griep thuiskwam van 'de sneeuw', echt heel recent dus) een fan van het uitgangspunt 'Alles IS al goed'. Toen ik er over na ging denken, ben ik namelijk al zolang als ik me kan herinneren bezig met VERANDEREN. Relaxter, dunner, beter georganiseerd en een leukere moeder. Alles moet in beweging en de goede kant op geduwd worden. Het 'waarom ben ik zo geworden' heeft al een heel poosje mijn interesse niet meer, dus ik was al op de goede weg vind ik zelf, maar onbewust bleef die drang naar veranderen. 'Als ik maar wat stabieler was...', 'Ik moet harder worden!' enzovoorts.
Nu ben ik dus ineens zalig vervuld van het idee dat alles eigenlijk goed is zoals het is (ook een beetje door meneer de Ridder). ALLES, ikzelf dus ook. Ik hoef niet te veranderen want ik ben al goed. Als dingen eens wat ongelukkig uitpakken komt dat niet doordat ik een lakse betaversie ben die zichzelf niet op tijd heeft geupgrade, het kan gewoon tegenzitten in het leven.
Wat een open deur, hoor ik je denken, en ik besef ook wel dat het weer zo'n cliche is. Maar de grootste cliche's dragen vaak de meeste waarheid in zich. Je moet alleen even op ze afgestemd staan. En nu ik dat ben krijg ik ineens allerlei betekenisvolle 'boodschappen' (lees: theezakjes-label-wijsheden) zoals de Dagelijkse Gedachte laatst in mijn postvakje: "Verdoe geen tijd met het zoeken naar een hindernis. Misschien is er geen." Goeie he? Maar hij is dan ook van Kafka. Dat was niet de minste.
Natuurlijk is deze stroom van truttige spreuken die in mijn straatje passen niet nu ineens begonnen maar ik sta er nu blijkbaar voor open.
Goed. Gewoon zijn wie ik ben dus. Ik ga er voor! Ik hoop dat de spoken in mijn achterhoofd het er ook mee eens zijn en iemand anders gaan zoeken om dwars te zitten.
Wat vind jij? Raak jij nou ook niet aangestoken door al dat 'maakbare' in onze media en de 'je kunt alles worden als je maar graag genoeg wilt' boodschap? Of werkt die voor jou wel?
Liefs van je zusje
Thursday, January 8, 2009
Frisse moet
O, breek me het brakke bekje niet open! En of ik dat herken, die fysieke ongemakken na de feestmaand bij uitstek. Ook mijn lichaam protesteert elk jaar heftiger tegen een wekenlange blootstelling aan gevaarlijk grote hoeveelheden suiker, foute vetten, cafeïne en alcohol. Ik kook letterlijk in mijn eigen sop gaar, want zo laat de combinatie van diarree, witte vloed en ochtendlijk zweten zich het beste omschrijven.
Maar ik sla terug, ha! Het luie zweet moet eruit, alle afvalstoffen wil ik lozen, en waar kun je dat beter doen dan in die frisse tintelende buitenlucht? En dus trok ik afgelopen zaterdagochtend mijn stoute roze Nike-runningschoenen aan die ik trouwens, laf als ik ben, door echtgenoot had laten aanschaffen in de ijdele hoop dat ze niet zouden passen en ik nog een dag of wat respijt zou hebben, en begon te rennen. Echtgenoot in kwestie had zich laten aanstellen als personal coach en hobbelde braaf mee, zich met grote moeite aanpassend aan mijn beginnersloopje en veelvuldige tempowisselingen. Zijn idee van een beginnersschema is trouwens: gewoon doorlopen tot het niet meer gaat. Maar vergeleken bij de enige eerdere ervaring die ik heb met een hardloopcoach, te weten de jongen van de postkamer die mij en een aantal collega's van de verzekeringsmaatschappij in vliegende vaart langs een doorgaande Haagse weg joeg waarbij hij ons continu van kwetsende commentaren op onze achterste delen voorzag, viel dit nog alles mee. Overigens heb ik na die training in mijn jonge jaren mooi wél de vijf kilometer van de City-Pier-Cityloop weten te volbrengen: een prestatie waar ik na al die jaren nog danig trots op ben. Ik vrees dat dit al voldoende zegt over mijn hardloopambities trouwens. Maar so far so good; ik ben al drie keer op en neer naar de buitenrand van mijn woonplaats gerend en voel me behalve redelijk fit ook al een echte runner. Binnenkort mag ik van mezelf bij een echte sportzaak een kekke outfit gaan uitzoeken.
Ook het krachteloze gevoel dat zich in de kerstvakantie van je meester kan maken herken ik absoluut. Ik heb daar trouwens in de zomervakantie ook behoorlijk last van, maar dan kan ik mijn lamlendigheid aan de hoge temperatuur wijten. Alleen had ik juist afgelopen jaar blijkbaar precies de juiste dosis irritatie over ons achterstallig kluswerk opgebouwd. In combinatie met de energie die ik had opgespaard door vlak voor de vakantie een hele dag in bed te gaan liggen raakte ik zowaar in de juiste gemoedstoestand om mijzelf en echtgenoot op te zwepen tot mooie dingen. Op klusgebied bedoel ik nog steeds he. Met trots, en uitdrukkelijk niet om jou de ogen uti te steken, presenteer ik de (semi-)afgeronde klussen:
Maar ik sla terug, ha! Het luie zweet moet eruit, alle afvalstoffen wil ik lozen, en waar kun je dat beter doen dan in die frisse tintelende buitenlucht? En dus trok ik afgelopen zaterdagochtend mijn stoute roze Nike-runningschoenen aan die ik trouwens, laf als ik ben, door echtgenoot had laten aanschaffen in de ijdele hoop dat ze niet zouden passen en ik nog een dag of wat respijt zou hebben, en begon te rennen. Echtgenoot in kwestie had zich laten aanstellen als personal coach en hobbelde braaf mee, zich met grote moeite aanpassend aan mijn beginnersloopje en veelvuldige tempowisselingen. Zijn idee van een beginnersschema is trouwens: gewoon doorlopen tot het niet meer gaat. Maar vergeleken bij de enige eerdere ervaring die ik heb met een hardloopcoach, te weten de jongen van de postkamer die mij en een aantal collega's van de verzekeringsmaatschappij in vliegende vaart langs een doorgaande Haagse weg joeg waarbij hij ons continu van kwetsende commentaren op onze achterste delen voorzag, viel dit nog alles mee. Overigens heb ik na die training in mijn jonge jaren mooi wél de vijf kilometer van de City-Pier-Cityloop weten te volbrengen: een prestatie waar ik na al die jaren nog danig trots op ben. Ik vrees dat dit al voldoende zegt over mijn hardloopambities trouwens. Maar so far so good; ik ben al drie keer op en neer naar de buitenrand van mijn woonplaats gerend en voel me behalve redelijk fit ook al een echte runner. Binnenkort mag ik van mezelf bij een echte sportzaak een kekke outfit gaan uitzoeken.
Ook het krachteloze gevoel dat zich in de kerstvakantie van je meester kan maken herken ik absoluut. Ik heb daar trouwens in de zomervakantie ook behoorlijk last van, maar dan kan ik mijn lamlendigheid aan de hoge temperatuur wijten. Alleen had ik juist afgelopen jaar blijkbaar precies de juiste dosis irritatie over ons achterstallig kluswerk opgebouwd. In combinatie met de energie die ik had opgespaard door vlak voor de vakantie een hele dag in bed te gaan liggen raakte ik zowaar in de juiste gemoedstoestand om mijzelf en echtgenoot op te zwepen tot mooie dingen. Op klusgebied bedoel ik nog steeds he. Met trots, en uitdrukkelijk niet om jou de ogen uti te steken, presenteer ik de (semi-)afgeronde klussen:
- een kringloopkastje geschuurd en roomwit gelakt
- een kinderkamer uitgemest en opnieuw ingericht
- een keukenlade uitgemest en opnieuw ingericht
- een kledingkast uitgemest en opnieuw ingericht
- een trappenhuis geheel geschuurd en half gelakt
Dan sluit ik graag af met ook een goed voornemen: ik ga dit jaar zeker met zus een lang weekeinde naar York. Zo.
Saturday, January 3, 2009
Alweer...
... zo'n nieuw, vers jaar om tegenaan te hikken. ALWEER een nieuw begin, dat ons dwingt om te overpeinzen wat we dit jaar nou weer gaan doen! Terwijl de voornemens van vorig jaar nog vers in het geheugen liggen en niet veel meer hebben bijgedragen aan het afgelopen jaar dan een zeurend schuldgevoel en af en toe een vlaag machteloosheid.
Het goede van zo'n nieuw jaar is wel dat het het einde van 'de feestdagen' markeert. Je weet wel, die paar weken aan het einde van het jaar waar je vooraf altijd zo naar uitkijkt. Allemaal vrij, zelf ook zorgen dat je niet teveel werkvoorraad opbouwt en dan leuke dingen doen. Lekker naar buiten of juist spelletjes doen met de kinderen. Kasten opruimen of andere aardende, ontrommelende klusjes.
Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar bij mij komen die plannen nooit uit. Al op 25 december heb ik het gevoel dat ik door een moeras waad met de rest van het gezin als een blok aan mijn been en om mijn nek. Niemand weet eigenlijk precies wat hij moet, kan en wil met al die onwennige vrije tijd, zonder dit uitgebreid te bespreken met uitgerekend MIJ! Is mijn winterslaaphouding (licht afgedraaid van de rest van het gezin, hangend op de bank met het haar voor het gezicht, dat op onweer staat) niet veelzeggend genoeg? Mijn huisgenoten zijn er oostindisch blind voor. Daar komt dan nog bij dat ik natuurlijk wel altijd nog van alles te doen heb. Wasjes, ingewikkelde menu's, boodschappen.
Natuurlijk wordt ook iedereen ziek in deze 'gezellige decemberdagen'. Of het komt van het ontspannen van datgene wat te lang op spanning heeft gestaan of van het decemberdieet dat voornamelijk lijkt te bestaan uit frituurvet en slagroom weet ik niet. Na de feestdagen voel ik me in elk geval alsof ik een acuut geval van scheurbuik heb opgelopen. Hoofdpijn, nekpijn, buikpijn, diarree en een gelig gezicht met uitpuilende ogen. AL heb ik van dat laatste zelf weinig last. Eigenaardig, na een paar dagen van stevige koolhydraten- en vetshots (recht in mijn aderen) ga ik me steeds minder voelen. Terwijl dat toch bij de tijd van het jaar hoort, een beetje leven als de Eskimo's. Maar misschien werkt het wel niet zonder die winterslaap.
En dat alles, zus, ligt dus allemaal achter ons. De kerstboom is vandaag de deur uit gegaan. De versteende mandarijnen zijn van de fruitschaal en er liggen versgepoetste appels te pronken. De laatste kerststukjes gaan vanavond de hens in.
Als ik op het nieuws hoor wat de Nederlanders dit jaar in hun voornemen top 3 hebben staan, vergaat de lust om mezelf wat doelen te stellen al helemaal. Wat ontzettend onorigineel! Afvallen staat weer eens op een, en dit jaar is ZUINIG LEVEN c.q sparen een goede tweede. Hmm daar waren wij noodgedwongen al ruim voor de financiele crisis mee begonnen, ben ik daar in elk geval een trendsetter in.
Nee, zo alles overdenkend heb ik maar twee voornemens dit jaar:
- dit weblog beter bijhouden
- geen kerst vieren!
Het goede van zo'n nieuw jaar is wel dat het het einde van 'de feestdagen' markeert. Je weet wel, die paar weken aan het einde van het jaar waar je vooraf altijd zo naar uitkijkt. Allemaal vrij, zelf ook zorgen dat je niet teveel werkvoorraad opbouwt en dan leuke dingen doen. Lekker naar buiten of juist spelletjes doen met de kinderen. Kasten opruimen of andere aardende, ontrommelende klusjes.
Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar bij mij komen die plannen nooit uit. Al op 25 december heb ik het gevoel dat ik door een moeras waad met de rest van het gezin als een blok aan mijn been en om mijn nek. Niemand weet eigenlijk precies wat hij moet, kan en wil met al die onwennige vrije tijd, zonder dit uitgebreid te bespreken met uitgerekend MIJ! Is mijn winterslaaphouding (licht afgedraaid van de rest van het gezin, hangend op de bank met het haar voor het gezicht, dat op onweer staat) niet veelzeggend genoeg? Mijn huisgenoten zijn er oostindisch blind voor. Daar komt dan nog bij dat ik natuurlijk wel altijd nog van alles te doen heb. Wasjes, ingewikkelde menu's, boodschappen.
Natuurlijk wordt ook iedereen ziek in deze 'gezellige decemberdagen'. Of het komt van het ontspannen van datgene wat te lang op spanning heeft gestaan of van het decemberdieet dat voornamelijk lijkt te bestaan uit frituurvet en slagroom weet ik niet. Na de feestdagen voel ik me in elk geval alsof ik een acuut geval van scheurbuik heb opgelopen. Hoofdpijn, nekpijn, buikpijn, diarree en een gelig gezicht met uitpuilende ogen. AL heb ik van dat laatste zelf weinig last. Eigenaardig, na een paar dagen van stevige koolhydraten- en vetshots (recht in mijn aderen) ga ik me steeds minder voelen. Terwijl dat toch bij de tijd van het jaar hoort, een beetje leven als de Eskimo's. Maar misschien werkt het wel niet zonder die winterslaap.
En dat alles, zus, ligt dus allemaal achter ons. De kerstboom is vandaag de deur uit gegaan. De versteende mandarijnen zijn van de fruitschaal en er liggen versgepoetste appels te pronken. De laatste kerststukjes gaan vanavond de hens in.
Als ik op het nieuws hoor wat de Nederlanders dit jaar in hun voornemen top 3 hebben staan, vergaat de lust om mezelf wat doelen te stellen al helemaal. Wat ontzettend onorigineel! Afvallen staat weer eens op een, en dit jaar is ZUINIG LEVEN c.q sparen een goede tweede. Hmm daar waren wij noodgedwongen al ruim voor de financiele crisis mee begonnen, ben ik daar in elk geval een trendsetter in.
Nee, zo alles overdenkend heb ik maar twee voornemens dit jaar:
- dit weblog beter bijhouden
- geen kerst vieren!
Saturday, October 18, 2008
Geweldig
Zeg zus, word jij ook altijd zo iebelig van die principiële, verantwoorde moeders die geweldspelletjes, geweldsvoorwerpen, geweldseries; kortom alles wat maar neigt naar robot, ridder of vechtfiguur heel nadrukkelijk verafschuwen? Toen wij nog maar net in het vorige huis woonden en onze middelste stickers spaarde van Digimon, gaf zij uit vriendelijkheid er eentje aan een meisje uit de straat. Prompt stond moeder een paar uur later op de stoep: 'Nee, wij houden niet van dit soort gewelddadige figuurtjes dus je krijgt hem weer terug en kíjk eens wat leuk: je mag van ons een fijne Nijntje-sticker!' Overigens werd ik door het betreffende meisje een paar dagen later nog eens op de vingers getikt omdat ik het waagde te zeggen dat een huisdier van ons had gepoept. He foei toch. Geen poep zeggen maar drukje!
Het jongere broertje hoorde ik, weer enige tijd later, luidkeels door de poort brullen: 'Ik maak je dood! Ik maak je dood! Ik rij zo over je heen!' Oorzaak of gevolg van de geweldsallergie van de ouders..?
Laatst op het feestje van jongste zoon hadden we er weer eentje te gast; zo eentje die niet mag rennen in huis, niet over Pokémon mag meepraten ('Eh, jongens, als ik jarig ben en jullie komen op mijn feestje dan kun je dát daar beter niet geven want ik mag dat niet!'), nooit spekjes krijgt thuis en nachtmerries krijgt van de Thunderbirds (nou ja, dat kan de beste overkomen, ik ben er gelukkig al enige tijd overheen maar die starre bekkies zijn inderdaad behoorlijk angstaanjagend). Natuurlijk ging Jongste omstandig aan juist déze moeder uitleggen hoe het spel op zijn nieuwe Nintendo DS in zijn werk gaat, met veel rennen en vechten en uitschakelen van eindbazen. 'Zo, jij houdt dus wel van vechten?' constateerde moeder droogjes terwijl ik op de achtergrond schaapachtig stond te lachen.
Nee, geef mij dan maar het jongetje dat onbekommerd komt aansjouwen met een doos vol tot de tanden toe bewapende Ninja-figuren. Of het meisje waarvan de vader zegt: 'Nee he, heb jij een Nintendo DS gekregen?' maar op mijn haastige uitleg dat hij hem moet delen met zijn oudere zus lachend opbiecht dat er bij henzelf al twee in huis rondslingeren.
Om misverstanden te voorkomen: ik hou ook niet van geweld. Niet op tv, niet in een spelletje, niet in het echt. Mijn jongens weten dat en accepteren dat grootmoedig zonder gehinderd te worden in hun oerdrift. Doe ik het goed? Ja toch zeker?
Het jongere broertje hoorde ik, weer enige tijd later, luidkeels door de poort brullen: 'Ik maak je dood! Ik maak je dood! Ik rij zo over je heen!' Oorzaak of gevolg van de geweldsallergie van de ouders..?
Laatst op het feestje van jongste zoon hadden we er weer eentje te gast; zo eentje die niet mag rennen in huis, niet over Pokémon mag meepraten ('Eh, jongens, als ik jarig ben en jullie komen op mijn feestje dan kun je dát daar beter niet geven want ik mag dat niet!'), nooit spekjes krijgt thuis en nachtmerries krijgt van de Thunderbirds (nou ja, dat kan de beste overkomen, ik ben er gelukkig al enige tijd overheen maar die starre bekkies zijn inderdaad behoorlijk angstaanjagend). Natuurlijk ging Jongste omstandig aan juist déze moeder uitleggen hoe het spel op zijn nieuwe Nintendo DS in zijn werk gaat, met veel rennen en vechten en uitschakelen van eindbazen. 'Zo, jij houdt dus wel van vechten?' constateerde moeder droogjes terwijl ik op de achtergrond schaapachtig stond te lachen.
Nee, geef mij dan maar het jongetje dat onbekommerd komt aansjouwen met een doos vol tot de tanden toe bewapende Ninja-figuren. Of het meisje waarvan de vader zegt: 'Nee he, heb jij een Nintendo DS gekregen?' maar op mijn haastige uitleg dat hij hem moet delen met zijn oudere zus lachend opbiecht dat er bij henzelf al twee in huis rondslingeren.
Om misverstanden te voorkomen: ik hou ook niet van geweld. Niet op tv, niet in een spelletje, niet in het echt. Mijn jongens weten dat en accepteren dat grootmoedig zonder gehinderd te worden in hun oerdrift. Doe ik het goed? Ja toch zeker?
Friday, April 18, 2008
Avocado
Jaren en jaren geleden, toen we nog rimpelloos, kinderloos en zorgeloos waren, aten wij heerlijke groene prut bij de Mexicaan. Jammie! Dat wilden wij thuis ook wel eens maken! Aangezien we nog niet over internet beschikten en dus niet konden googelen op 'guacemole' (Bedoelde u: guacamole), sloegen we in een boekwinkel een kookboek open en stampten het recept ter plekke in ons hoofd. Avocado, citroensap tegen het verkleuren, knoflook, uitje, tomatenblokjes, zout, zure room, peper en/of sambal. Dat konden we best onthouden. Thuis sloegen we aan het hakken, prakken en roeren en het resultaat was dermate smakelijk dat we het recept nog steeds gebruiken. Sterker nog, het is het enige recept dat ik uit mijn hoofd ken.
Afgelopen weekend was het weer eens Mexico-tijd. De kinderen eten graag wraps die ze vullen met gehaktballetjes, verkruimelde tortillachips, zure room en strooikaas terwijl wijzelf genieten van onder andere de home made kwak. Terwijl ik die stond te bereiden stak ik gedachteloos een stukje avocado in mijn mond. He! dat is lekker! Ontroerd keek ik naar die zachtgroene, romige vrucht. Jochie toch... jij hebt al die explosieve extra smaakgevers helemaal niet nodig! Jij bent van jezelf al verrukkelijk!
Sinds die dag ben ik avocadoverslaafd. Ik heb ze besteld bij mijn biologische groenteleveranciertje en daar zijn ze zo mogelijk nog lekkerder. Afgelopen week heb ik al een tomatensalsa met avocadoblokjes gemaakt, en een sandwich van geroosterde boterhammen met mayonaise, avocodoschijfjes, hüttenkäse, alfalfa en pijnboompitjes. Daarna had ik dat heerlijk voldane, zelden optredende gevoel dat ik iets onbehoorlijk lekkers maar toch vreselijk Gezonds had gegeten.
Ik zeg: eet meer avocado!
Afgelopen weekend was het weer eens Mexico-tijd. De kinderen eten graag wraps die ze vullen met gehaktballetjes, verkruimelde tortillachips, zure room en strooikaas terwijl wijzelf genieten van onder andere de home made kwak. Terwijl ik die stond te bereiden stak ik gedachteloos een stukje avocado in mijn mond. He! dat is lekker! Ontroerd keek ik naar die zachtgroene, romige vrucht. Jochie toch... jij hebt al die explosieve extra smaakgevers helemaal niet nodig! Jij bent van jezelf al verrukkelijk!
Sinds die dag ben ik avocadoverslaafd. Ik heb ze besteld bij mijn biologische groenteleveranciertje en daar zijn ze zo mogelijk nog lekkerder. Afgelopen week heb ik al een tomatensalsa met avocadoblokjes gemaakt, en een sandwich van geroosterde boterhammen met mayonaise, avocodoschijfjes, hüttenkäse, alfalfa en pijnboompitjes. Daarna had ik dat heerlijk voldane, zelden optredende gevoel dat ik iets onbehoorlijk lekkers maar toch vreselijk Gezonds had gegeten.
Ik zeg: eet meer avocado!
Wednesday, February 20, 2008
Weemoeder
Hoe zullen we hem eens noemen, die gemoedstoestand die jij ook goed kent maar die zich alleen maar met heel veel woorden laat omschrijven? Je weet wel, die gezellige periodes waarin lichamelijke kwalen als benauwdheid, spierpijn, darmongemakken, uitbraken van voetschimmel en vermoeidheid je zó labiel maken dat doodnormale kwesties uitgroeien tot levensgrote problemen. Dat je wel op de korte termijn móet denken omdat vragen als 'waar haal ik nu weer een nieuwe batterij voor mijn horloge/natte wc-doekjes/zeezout vandaan' als bergen voor je opdoemen. Dat het verzetten van een afspraak met de monteur van het waterbedrijf zo'n zware taak lijkt dat je geneigd bent te denken: dan slaan we in hemelsnaam die zwemles maar over.
Kort gezegd: dat alles zich lijkt op te stapelen en niks, maar dan ook niks, zich eens leuk vanzelf oplost - of zich door een ander gezinslid laat oplossen.
En dan wil ik eigenlijk ook wel eens weten: waar komt het vandáán? Wat is de trigger? Waarom voel ik me uitgerekend in dit lente-achtige weer en in dit prachtige ruime van alle gemakken voorziene huis zo lamlendig en weemoedig?
Is het een verkeerde aansluiting in mijn hersenen die maakt dat ik geniet van de stille, teruggetrokken belofte van nieuw leven in de herfst en het juist benauwd krijg van al dat zich opdringende gejoel in de lente?
Is het de vermoeidheid na de verhuizing en de hele periode daaraan voorafgaand, waarin ik minstens 10 keer mijn hele huis van onder tot boven heb doen glimmen voor kijkers die nauwelijks geïnteresseerd bleken?
Is het het afscheid van het oude huis misschien, de confrontatie met het afsluiten van een periode? Speelgoed en kleertjes die ik heb weggegooid, ik doe er wel heel stoer over maar dat is gewoon zelfbescherming hoor. De periode van het hebben van kleine kinderen, ja, dat is echt over. Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan... daarom schieten dus de tranen in mijn ogen als ik een moeder zie fietsen met zo'n lekker ukkie voorop... haar neus in die zachte haartjes...
Je ziet het, ik rommel nog even wat door op de bodem van mijn put vol emoties. Ben zó klaar. Dan klauter ik wel weer omhoog.
Kort gezegd: dat alles zich lijkt op te stapelen en niks, maar dan ook niks, zich eens leuk vanzelf oplost - of zich door een ander gezinslid laat oplossen.
En dan wil ik eigenlijk ook wel eens weten: waar komt het vandáán? Wat is de trigger? Waarom voel ik me uitgerekend in dit lente-achtige weer en in dit prachtige ruime van alle gemakken voorziene huis zo lamlendig en weemoedig?
Is het een verkeerde aansluiting in mijn hersenen die maakt dat ik geniet van de stille, teruggetrokken belofte van nieuw leven in de herfst en het juist benauwd krijg van al dat zich opdringende gejoel in de lente?
Is het de vermoeidheid na de verhuizing en de hele periode daaraan voorafgaand, waarin ik minstens 10 keer mijn hele huis van onder tot boven heb doen glimmen voor kijkers die nauwelijks geïnteresseerd bleken?
Is het het afscheid van het oude huis misschien, de confrontatie met het afsluiten van een periode? Speelgoed en kleertjes die ik heb weggegooid, ik doe er wel heel stoer over maar dat is gewoon zelfbescherming hoor. De periode van het hebben van kleine kinderen, ja, dat is echt over. Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan... daarom schieten dus de tranen in mijn ogen als ik een moeder zie fietsen met zo'n lekker ukkie voorop... haar neus in die zachte haartjes...
Je ziet het, ik rommel nog even wat door op de bodem van mijn put vol emoties. Ben zó klaar. Dan klauter ik wel weer omhoog.
Sunday, February 17, 2008
Voorjaarsschoonmaak
Ik weet het, ik weet het... het is vier graden buiten (gelukkig, éventjes fatsoenlijk koud!) en de sneeuwklokjes zijn nog maar nauwelijks uit de grond... Maar het gevoel bekruipt me de laatste tijd steeds vaker. Als de zon door het aangekoekte glas van de ramen schijnt en genadeloos het stof op de vensterbanken doet oplichten... als ik een elastiekje zoek in de keukenla uiterst links, waar wij 'allerhande zwervende spulletjes' bewaren... Zodra ik de achterste vaas van de plank wil pakken of wanneer er bij het ter hand nemen van een pen een hele kluit kneedgum, veren, knikkers en het gezochte elastiekje meekomen uit het pennenbakje:
IK WIL OPRUIMEN!
Niet zomaar een uurtje... Nee een genadeloze voorjaarsschoonmaak waarvan het huis nog een week natrilt op zijn voegen. Ik wil soppen, weggooien (voorál veel weggooien) en sorteren. Ik wil tot de bodem komen en alles voor eens en voor altijd uitzoeken. Ik wil af van dat mandje met weduw-sokken.
De eerste paar dagen is dit gevoel nog wel te negeren. Ik weet het zelfs weken te onderdrukken. Maar binnenkort hou ik het niet meer. En dan wordt er niets of niemand ontzien. Ik heb ze gewaarschuwd. Want ja... Behalve mijzelf lijkt er niemand in ons huishouden last te hebben van deze aandrang. Ik word een beetje meewarig aangekeken, soms wordt er wazig geknikt en vervolgens baant de huisgenoot in kwestie zich een weg door het stof, óp naar de eigen bezigheden. Laat haar maar, ze moet vast ongesteld worden.
Maar ik zeg het je: deze oerdrift wordt niet ingegeven door hormonen. Het is het seizoen: ik beweeg mee met het tij, ik maak deel uit van het oer-ecosysteem, ik moet orde op zaken stellen voor een groter geheel. HET WORDT LENTE! Be prepared!
IK WIL OPRUIMEN!
Niet zomaar een uurtje... Nee een genadeloze voorjaarsschoonmaak waarvan het huis nog een week natrilt op zijn voegen. Ik wil soppen, weggooien (voorál veel weggooien) en sorteren. Ik wil tot de bodem komen en alles voor eens en voor altijd uitzoeken. Ik wil af van dat mandje met weduw-sokken.
De eerste paar dagen is dit gevoel nog wel te negeren. Ik weet het zelfs weken te onderdrukken. Maar binnenkort hou ik het niet meer. En dan wordt er niets of niemand ontzien. Ik heb ze gewaarschuwd. Want ja... Behalve mijzelf lijkt er niemand in ons huishouden last te hebben van deze aandrang. Ik word een beetje meewarig aangekeken, soms wordt er wazig geknikt en vervolgens baant de huisgenoot in kwestie zich een weg door het stof, óp naar de eigen bezigheden. Laat haar maar, ze moet vast ongesteld worden.
Maar ik zeg het je: deze oerdrift wordt niet ingegeven door hormonen. Het is het seizoen: ik beweeg mee met het tij, ik maak deel uit van het oer-ecosysteem, ik moet orde op zaken stellen voor een groter geheel. HET WORDT LENTE! Be prepared!
Tuesday, February 5, 2008
Achteruit boeren
Lieve, intelligente en ondergewaardeerde zus,
Wat vind jij nou van die hele mediakwestie? Maken we, met alle respect voor het kennelijk overleden meisje en haar familie, niet een oceaan van een slootje? Misschien ligt het aan mij, maar het taalgebruik dat onze mede-Nederlander bezigt in msn-contacten en interpersoonlijke contacten in de vermeende veiligheid van een auto, is echt volslagen inhoudsloos. Elke losse flodder wordt nog eens breed uitgemeten in de dagbladen waardoor het nog idioter wordt dan het al was: alles is 'bullshit' of 'gelul' en dan dat eufemisme 'ze deed het in een keer niet meer'. O, ik geloof van harte dat het rijkeluiszoontje iets te verbergen heeft, maar moeten we echt elke lettergreep die hij achteruit boert zwart op wit onder ogen krijgen....?
De laatste tijd loop ik rond met de lyrics van een Beautiful South-nummer in mijn hoofd: 'The world won't end in darkness, it will end in family fun, with Coca Cola clouds behind a Big Mac sun'. En als ik dan zie hoe een 'bizarre verdwijningszaak' met een 'bloedstollende verborgen camera-actie wordt opgelost' ben ik bang dat we al hard op weg zijn: het is een treurige en tragische zaak, geen familievermaak.
Trouwens, in ons eigen landje hebben we al genoeg bizars voorhanden. Op de zompige klei schijnen mannen te wonen die vrouwen vergelijken met koeien (en die laatste een stuk makkelijker in de omgang vinden), die van een meisje met lange benen zeggen dat ze 'een mooi stel ... (kon ik gelukkig niet verstaan) onder dr pisbak hebben stoan' en die als teken van genegenheid richting zo'n meiske vragen of zij haar roze met wit gestippelde laarsjes aan hem wil lenen. Dat soort interactie, dat is voor mij al drama genoeg...
Wat vind jij nou van die hele mediakwestie? Maken we, met alle respect voor het kennelijk overleden meisje en haar familie, niet een oceaan van een slootje? Misschien ligt het aan mij, maar het taalgebruik dat onze mede-Nederlander bezigt in msn-contacten en interpersoonlijke contacten in de vermeende veiligheid van een auto, is echt volslagen inhoudsloos. Elke losse flodder wordt nog eens breed uitgemeten in de dagbladen waardoor het nog idioter wordt dan het al was: alles is 'bullshit' of 'gelul' en dan dat eufemisme 'ze deed het in een keer niet meer'. O, ik geloof van harte dat het rijkeluiszoontje iets te verbergen heeft, maar moeten we echt elke lettergreep die hij achteruit boert zwart op wit onder ogen krijgen....?
De laatste tijd loop ik rond met de lyrics van een Beautiful South-nummer in mijn hoofd: 'The world won't end in darkness, it will end in family fun, with Coca Cola clouds behind a Big Mac sun'. En als ik dan zie hoe een 'bizarre verdwijningszaak' met een 'bloedstollende verborgen camera-actie wordt opgelost' ben ik bang dat we al hard op weg zijn: het is een treurige en tragische zaak, geen familievermaak.
Trouwens, in ons eigen landje hebben we al genoeg bizars voorhanden. Op de zompige klei schijnen mannen te wonen die vrouwen vergelijken met koeien (en die laatste een stuk makkelijker in de omgang vinden), die van een meisje met lange benen zeggen dat ze 'een mooi stel ... (kon ik gelukkig niet verstaan) onder dr pisbak hebben stoan' en die als teken van genegenheid richting zo'n meiske vragen of zij haar roze met wit gestippelde laarsjes aan hem wil lenen. Dat soort interactie, dat is voor mij al drama genoeg...
Subscribe to:
Posts (Atom)